Alzarse sobre la blanca torre de marfil construida sobre mi desesperación ya no merece la pena. El cielo se ha vuelto negro, no puedo ver nada. Nunca cesará la lluvia, siempre desesperara. Ya no hay vida en este mundo. Solo ceniza de épocas pasadas y ruinas de recuerdos casi enterrados. Las lágrimas ya no me sacian, ya no me liberan.
Encerradme y tirad la llave.
Por encima del océano de nubes.
24.4.11
19.4.11
Épica barata.
Estoy harto del universo, es como si toda la energía negativa que fluye por el planeta se concentrase en mi habitación y no dejase a mi alma respirar. Estoy encerrado entre 4 paredes que no parecen inmutarse ante mis llantos y mis gritos. Todo se desvanece menos mi locura, cada vez más crecida. Estoy harto del universo.
Dejad que los muertos se acerquen a mi.
Dejad que los muertos se acerquen a mi.
10.4.11
El vacío de la vanidad.
Un existencia sin sentido, ¿por qué estoy aquí?. Ya no se lo que busco, comprensión, cariño, amor, lujuria... Ya nada es como solía ser, ella se fue, después yo la abandone, y ahora me lo merezco no se si por no haberlas amado lo suficiente o porque lo hice tanto que ya no me queda nada.
Desaparecería en mi mundo de sombras, si pensarlo, sin dudarlo, pero no quiero que vengáis a buscarme, quien soy yo para haceros eso.
Mis demonios ya ni siquiera son nada comparados con el oscuro e infinito vacío.
Dissapear.
Desaparecería en mi mundo de sombras, si pensarlo, sin dudarlo, pero no quiero que vengáis a buscarme, quien soy yo para haceros eso.
Mis demonios ya ni siquiera son nada comparados con el oscuro e infinito vacío.
Dissapear.
6.4.11
Maestro del fuego.
Señor y dueño de las llamas negras que de mi surgen, aunque por sencillas se vuelvan incontrolables.
Deudo del fuego, a el le debo todo lo que soy y espero que también lo que seré , no quisiera perder la llama oscura que en las noches me abriga y me acompaña en mis mas profundos sueños.
El calor oscuro que de mi mismo emana, no se si sera locura, o soledad, o muerte...tampoco me importa.
Aquella vez, pase de dios oscuro a dragón blanco, y una vez mas después...ambas inútiles por supuesto.
Seguiré buscando a la dama que entre hielos sea capaz de enfriar mi odio, mientras tanto, arderé.
No soy yo, el que se oculta tras la máscara.
Deudo del fuego, a el le debo todo lo que soy y espero que también lo que seré , no quisiera perder la llama oscura que en las noches me abriga y me acompaña en mis mas profundos sueños.
El calor oscuro que de mi mismo emana, no se si sera locura, o soledad, o muerte...tampoco me importa.
Aquella vez, pase de dios oscuro a dragón blanco, y una vez mas después...ambas inútiles por supuesto.
Seguiré buscando a la dama que entre hielos sea capaz de enfriar mi odio, mientras tanto, arderé.
No soy yo, el que se oculta tras la máscara.
2.4.11
Reinventar.
Lo unico que cambiaria de este mundo es la premura que tiene el tiempo para transcurrir en los momentos inoportunos.
No me importa el silencio, pero no te vayas de mi lado.
No me importa el silencio, pero no te vayas de mi lado.
25.3.11
26.2.11
Y no queda mas.
Un mes 4 de un año 12 reencendera el fuego.
Yo aun te espero con una flor de fuego en esta mi alma y mi mano soñando a su vez tiempos pasados y pintando futuros inciertos sobre papeles blancos. Tiempo al tiempo y vida a la vida pues ni los relojes ni las lapidas pueden detenerte.
Y el pequeño fenix renacera de sus cenizas, igual que una gatah sube a un tejado.
Yo aun te espero con una flor de fuego en esta mi alma y mi mano soñando a su vez tiempos pasados y pintando futuros inciertos sobre papeles blancos. Tiempo al tiempo y vida a la vida pues ni los relojes ni las lapidas pueden detenerte.
Y el pequeño fenix renacera de sus cenizas, igual que una gatah sube a un tejado.
23.2.11
Dinamica de mi mente.
Que mi cabeza se refugie en la monotonía solo me suscita una cosa:
Necesito un cambio...y no.
Odio acostumbrarme a la soledad.
Necesito un cambio...y no.
Odio acostumbrarme a la soledad.
1.1.11
Musica.
No sabes todo lo que puedo expresar con una cancion.
No te haces una idea de lo que puede significar un acorde si viene de mi.
Si te regalo una cancion tomala, y no la sueltes, porque es para mi un mundo entero.
El es como yo. Da significacion a una serie de notas pintadas sobre cinco insulsas lineas.
Solo somos pajaros de papel deseando que nos amen.
No te haces una idea de lo que puede significar un acorde si viene de mi.
Si te regalo una cancion tomala, y no la sueltes, porque es para mi un mundo entero.
El es como yo. Da significacion a una serie de notas pintadas sobre cinco insulsas lineas.
Solo somos pajaros de papel deseando que nos amen.
28.12.10
Skula, skorpa, skalk.
En man han tjänt herr lagers gård
I sommar, vinter år för år.
Säg mig, vem sörjer nu för dig?
För slit och släp under himmel grå
Han blott sitt bröd som löning får.
Säg mig, vem sörjer nu för dig?
Så kommer hastigt budet in:
- Vår herre lägrar dotra din!
Säg mig, vem sörjer nu för dig?
Och trällen nu genom dörren steg,
Han lämna plogen vid årkerns teg.
Säg mig, vem sörjer nu för dig?
- Herr lager hör nu mina ord,
Min doter till din hora gjord.
Säg mig, vem lyssnar nu till dig?
Och lager sa I vredesmod:
- Du värnar ej om ditt trälablod.
Säg mig, vem lyssnar nu till dig?
Varken öl eller vin dig ämnat,
Ej heller ägorätt
Dock Skula, Skorpa, Skalk.
Träl visste ej ett ord utav
Förrns strupen hans var skuren av.
Säg mig, vem skulle värna om dig?
- Det här är nog för bot idag
Och dotra tar jag vid behag.
Säg mig, vem skulle värna om dig?
- Kom jag ska visa dig min rätt
Att trösta dej på valfritt sätt.
Säg mig, vem sörjer nu för dig?
"O tack!" Han sa med gråtmild röst
Och stötte kniven uti hans bröst.
- Säg mig, vem sörjer nu för dig?
I sommar, vinter år för år.
Säg mig, vem sörjer nu för dig?
För slit och släp under himmel grå
Han blott sitt bröd som löning får.
Säg mig, vem sörjer nu för dig?
Så kommer hastigt budet in:
- Vår herre lägrar dotra din!
Säg mig, vem sörjer nu för dig?
Och trällen nu genom dörren steg,
Han lämna plogen vid årkerns teg.
Säg mig, vem sörjer nu för dig?
- Herr lager hör nu mina ord,
Min doter till din hora gjord.
Säg mig, vem lyssnar nu till dig?
Och lager sa I vredesmod:
- Du värnar ej om ditt trälablod.
Säg mig, vem lyssnar nu till dig?
Varken öl eller vin dig ämnat,
Ej heller ägorätt
Dock Skula, Skorpa, Skalk.
Träl visste ej ett ord utav
Förrns strupen hans var skuren av.
Säg mig, vem skulle värna om dig?
- Det här är nog för bot idag
Och dotra tar jag vid behag.
Säg mig, vem skulle värna om dig?
- Kom jag ska visa dig min rätt
Att trösta dej på valfritt sätt.
Säg mig, vem sörjer nu för dig?
"O tack!" Han sa med gråtmild röst
Och stötte kniven uti hans bröst.
- Säg mig, vem sörjer nu för dig?
Suscribirse a:
Entradas (Atom)